همه چیــز خالی است دل خانه کـــوچه رد می شوی از تابلوی جـــدولی که پــر از خجالت است . . . ســــرخ بنویس جریمه ی چشمــــان بی رمقی که میــــان سوسوی نجــــواها جــــدایی افکنده پ.ن : بیا فــــال ات را بگیـــــرم در برهـــوت پیشانی ات ستـــاره ام فروخته ای نفروختنی است . به هميـــن سادگـــي . . آخريــن بوسه به پاس چشمـــانت خوشه مـــي دهد . . من از تو باقي مي مـــانم و باريكه هاي احساس تو را رنـــج مي كشـــــم پ. ن : در مـــن بميــــــر و مرا به دور هجاي چشمانت بپيچ از تو چه پنهان چند صباحی است دلواپس پنجره هـایـــــم / از اشک می نویســـــم / دیوانی می شود از شعر مهتاب / وزش نسیمی از کوی تو مرا کافی ست . . . پ . ن: همه ی دستها به طمع چیدن تو دراز می شوند / اما دل من به دست تو چیده شد . چشمــانم یک رنگ است چـــرا ؟! تــرا رنگی می بینـــم ! پ.ن : نفرین کدام دل شکسته / به خطا شبت را شکاف زده / که اینگونه قدم بر چشمم می نهی
سیتــــــــکا| |
سیتــــــــکا| |
سیتــــــــکا| |
سیتــــــــکا| |

